اما دخترک می خواهد ادامه دهد

امشب از خود بیزارم

امشب خود را لعنت می کنم

امشب تو را هم بیزار میکنم

امشب مغزم را می کشم

امشب احساس را از بین می برم

و مانند تکه گوشتی

لَخت

به دنیا می نگرم

چشمانش دیگر قدرت ندارند

گوشهایش از شنیدن خسته اند

لبانش از هم باز نمی شود

از گلویش صدایی در نمی آید

دستانش توان بسته شدن را ندارند

و پاهایش دیگر حتی یک قدم هم نمی توانستند بر دارند

تصویر راه طولانی دخترک را بیشتر نا امید می کرد

دیگر نمی توانست تحمل کند

و هر روز در دل خود را سرزنش می کرد

ترس به راحتی می توانست غلبه کند

منتظر نشسته بود

از کوچکترین علائم برای پیروزی استفاده می کرد

و در نهایت برنده میدان شد

و به قلب خود که در آنها قرار دارد

دستانت را می فشارم

شاید این التماس باشد

شاید اطمینان می خواهم

اسمش را هر چه بگذارم

تنها یک چیز می خواهم

می خواهم

زخمهایم را

عمیق تر نکنی

دخترک حرف بزن

با من حرف بزن

میدانم سکوتت از خشم است

میدانم از من ناراحتی

بگو

هر چه در دلت هست را بگو

نگاه کن به من

چشمانت با من حرف میزنند

دخترک

من و تو من میشویم

پس بخوان

من را بخوان

دخترک حساس شده بود

دخترک سریع بغض می کرد

دخترک اما همیشه می خندید

به نقطه ای دور نگاه میکرد

نقطه ای که وجود نداشت

نقطه ای که تمام هستیش را نشان می داد

قطره آبی سطح چشمانش را پوشاند

چشمانش را بست

در دل تکرار می کرد

حرف بزن

حرف بزن

و در جواب سکوتی کر کننده تر از هر صدایی می شنید

قدرت تخریب زیاد بود

دخترک اما قدرتش را پنهان می کرد

دخترک حرف داشت

دخترک بغض داشت

دخترک اما باید خوب باشد

باید بخندد

ثانیه ها به سرعت می گذشتند

و روزها خیلی سریع سپری میشدند

در آیینه نگاهی انداخت

زمان کمی داشت

فکر نمی کردم تا این حد پریشانم کنی

دلیلش چه بود؟

چرا همیشه از خود عصبانی بود؟

چرا هیچ گاه دیگران را مقصر نمی پنداشت؟

چرا همیشه از خود بیزار میشد؟

چرا به دیگران احترام میگذاشت؟

چرا اصلا با دیگران بود؟

چرا زندگی را همان طور که هست نمی دید؟

چرا؟

چرا؟

چرا؟

.

.

.

دلت را شکستم

دلم را خورد کردی

دلم را به خود فشردم

باز هم مثل همیشه اشتباه کرده بود

لبانش را به هم فشرد

چشمان غمگینش را پنهان کرد

سریع خدا حافظی کرد

نمیخواست کسی بفهمد

دلش شکسته بود

احساسی غریب ولی آشنا درون دخترک رشد میکرد

دخترک نگران بود

سالهاست دخترک هر احساسی را در بدو تولد میکشد

اما این بار

دخترک خود را رها کرده بود

استرس کار جدید هواسش را برده بود

و مغز دردناکش تفکراتش را به هم ریخته بود

دخترک زندگی را سیاه و مرگ را قرمز می دید

دخترک می خواست حرف بزند

دخترک اما کسی را نداشت

حرفهایش را در گوش خود آرام تکرار میکرد

حرفهایی که چشمانش را پر از اشک میکرد

لبانش را میلرزاند

و گلویش را میفشرد

رو به روی من مینشیند

حرفهایم را گوش میدهد

نظراتش را در مورد من میگوید

من را بهتر از من تحلیل میکند

و من را در جستجوی من می چرخاند

اما

من به دور خود میچرخم

به او نگاه میکنم

سعی میکنم بدون سوال بفهمم

و به جای خود به او فکر میکنم

دخترک، کلی برنامه داشت

از خیلی از کارهای زندگیش عقب مانده بود

باید عجله میکرد

ولی ایستاده بود

دخترک دوباره احساس پوچی میکرد

احساس را اگر سرکوب کند چشمانش می گریند

دخترک می خندید

دخترک می خواهد که بخندد

فکر کردن به هر چیزی که مربوط به تو باشد من را از خود و از تو بیزارتر میکند